Recenzja Lollipopa – namiętna, miażdżąca krytyka systemu opieki społecznej | Film
![Recenzja Lollipopa – namiętna, miażdżąca krytyka systemu opieki społecznej | Film](https://oen.pl/wp-content/uploads/2024/08/1327-770x470.jpg)
Daisy-May Hudson to brytyjska reżyserka, która w 2015 r. nakręciła bardzo osobisty dokument o bezdomności: swój własny. Half Way opowiada historię o tym, jak ona, jej mama i jej 13-letnia siostra straciły dom, a następnie znalazły się w biurokratycznym koszmarze hosteli i domów przejściowych, a jej kamera pokazywała widzom każdą bolesną chwilę.
Teraz Hudson rozwinął te idee jako fabułę w tradycji Ladybird Ladybird i Cathy Come Home Kena Loacha. To pełen pasji, humanistyczny i pilnie zagrany dramat, żywe spojrzenie na to, jak to jest być sprowadzonym do krzyczącej udręki przez system – a także jak to jest pracować dla systemu i być ceglanym murem, na który krzyczą.
Posy Sterling gra Molly, samotną matkę, która wychodzi z więzienia, spodziewając się natychmiastowego spotkania z dwójką małych dzieci. Ku swojemu zdziwieniu odkrywa, że jej własna matka (TerriAnn Cousins), pod której opieką umieściła swoje dzieci, gdy sama była w więzieniu, oddała je do opieki społecznej, twierdząc, że jest zbyt zestresowana, by wykonywać to zadanie, podczas gdy ona opiekowała się umierającym partnerem. Teraz Molly jest bezdomna, początkowo mieszka w namiocie, nie może z tego powodu otrzymać opieki nad dziećmi i może dostać tylko mieszkanie dla jednej osoby, więc nie może ich odzyskać.
Film pokazuje, że każde jej zderzenie głową z władzą jest próbą strachu, wstydu i wściekłości – zwłaszcza, że czuje, że odsiedziała swój wyrok i spłaciła dług wobec społeczeństwa, ale teraz została umieszczona w nowym, podstępnym rodzaju więzienia. Jej naturalnym instynktem jest gniewne żądanie, aby ci uroczyści pracownicy rady miejskiej noszący smyczki po prostu wydali jej dzieci. Ale jest też boleśnie świadoma, że jej czyny zostaną ocenione jako czyny kogoś niebezpiecznie niestabilnego i o złym zdrowiu psychicznym. „Czy jestem testowana? Czy to się dzieje?” – krzyczy w pewnym momencie.
I tak jest.
Jest dość przerażająca scena, w której Molly wchodzi do anonimowo wyglądającego pokoju, spodziewając się pełnych łez uścisków z dziećmi, tylko po to, by zostać skonfrontowaną z przesłuchaniem opiekunów. Oczywiste jest, że Molly czuje się jak w szkole, jak gdyby oblała egzamin, o którym nie wiedziała, że musi zdawać – a to jest rodzaj egzaminu, który oblała po prostu pojawiając się. Wszyscy urzędnicy to kobiety pracujące w branży „opiekuńczej”, ironia związana z płcią, którą film pozwala nam stopniowo wchłonąć w trakcie trwania filmu. Niektórzy z nich są obojętni, ale wielu szczerze nie: dla nich zaprzeczanie Molly jest ich własną zawodową gehenną. A Molly ma znacznie pogorszyć swoją sytuację, próbując porwać dzieci.
Sama Molly nie otrzymuje zbyt dużego wsparcia od swojej mamy, pijaczki z depresją, która w jednej z pierwszych scen każe Molly śpiewać publicznie na pogrzebie swojego partnera; dość piękne wykonanie Amazing Grace, które pozwala nam zobaczyć, w poruszający sposób, jaka była jako mała dziewczynka. Jej jedyną przyjaciółką jest Amina (Idil Ahmed), która sama przebywa w schronisku dla bezdomnych ze swoim dzieckiem i pomaga Molly, z opóźnieniem, poruszać się po systemie. Mocne, gwałtowne świadectwo.