Żyję pod uciskającymi rządami Talibów. Dlatego wzywam świat do zaangażowania się w ich sprawy | Anonim
![Żyję pod uciskającymi rządami Talibów. Dlatego wzywam świat do zaangażowania się w ich sprawy | Anonim](https://oen.pl/wp-content/uploads/2024/08/1723902350_5000-770x470.jpg)
Ttarg spożywczy był rzadkim smakiem dawnych wolności. Ale gdy z tłumu wyłoniło się dwóch członków „policji moralności”, terror i panika przyćmiły wszelkie myśli o zakupach spożywczych. Chociaż byliśmy ubrani w skromne ubrania i chusty na głowę, mężczyźni strofowali nas za brak masek na twarz – niedociągnięcie uznane za „zły hidżab” zgodnie z ich prawem. Trzy lata po upadku Kabulu przez bojowników talibów oznaczało upadek zachodniej demokracji w całym Afganistanie, takie spotkania są powszechne.
Afganistan jest obecnie jedynym krajem na świecie, który zabrania dziewczynkom uczęszczania do szkoły po szóstej klasie. Kobiety nie mogą już uzyskać prawa jazdy, a nawet wymagać męskiego opiekuna, aby przemieszczać się z prowincji do prowincji i po mieście. Ale podczas gdy swobody, którymi kiedyś się cieszyliśmy, nadal się kurczą, uwaga świata przeniosła się gdzie indziej. Jestem afgańską pracowniczką pomocy humanitarnej i codziennie staję w obliczu ludzkiego żniwa zmagań kobiet o pogodzenie ich nieugiętych ambicji z mroczną i coraz bardziej pomijaną rzeczywistością.
A jednak trzy lata po tym, jak los afgańskich kobiet zniknął z nagłówków światowych gazet, pomoc humanitarna nie jest dyktowana przez głosy w Afganistanie, ale przez ludzi, którzy uciekli przed talibami, mieszkających na całym świecie, którzy zachęcają społeczność międzynarodową do zerwania wszelkich więzi z rządem talibów. Jako ktoś, kto nadal tu mieszka i pracuje, uważam to za błędne: ich interwencje szkodzą tylko ludziom, którzy potrzebują pomocy. Straciłam rachubę, ilu pracowników pomocy humanitarnej znam, którzy stracili pracę z powodu cięć finansowych – a moja własna praca, próbująca pomóc kobietom tutaj, cierpi z tego powodu.
Zasłanianie twarzy to tylko jedno z ponad 50 ograniczeń, jakie talibowie nałożyli na kobiety od czasu przejęcia władzy w 2021 r. Z dnia na dzień ogłaszane są nowe prawa, a nasze koszmary stają się rzeczywistością. Zakaz chodzenia kobiet do pracy pogorszył się w zeszłym miesiącu, wraz z wiadomością, że pensje pracownic rządowych, które były zobowiązane do pozostania w domu, zostaną obniżone z około 50 000 rupii do zaledwie 5000 rupii. Pozbawione dochodu, wiele z nich martwi się, jak utrzymają swoje rodziny lub pokryją podstawowe wydatki, takie jak żywność i paliwo. Normalność, której trzymaliśmy się na siłowniach i salonach kosmetycznych działających pod radarem, również zniknęła w ostatnich miesiącach, ponieważ rosnąca presja ze strony ministerstwa na propagowanie cnót i zapobieganie występkom zmusza je do zamknięcia.
W tym klimacie nieustannych ograniczeń nic nie jest pewne. Uwięzione w domach kobiety odkrywają, że strach i spekulacje na temat możliwych nowych ograniczeń stały się ich nieustannym zmartwieniem. Podczas gdy ta agresja przeciwko naszym wolnościom sprawiła, że Afganistan stał się nie do poznania, jej wpływ na zdrowie psychiczne kobiet jest o wiele bardziej alarmujący. Wspieram od 40 do 70 kobiet tygodniowo: około 80% z nich zmaga się z problemami ze zdrowiem psychicznym.
Objawiają się one na różne sposoby. Niektórzy ludzie, którym pomagam, martwią się o sprawy materialne, takie jak finansowanie leczenia dziecka lub pogrzebu. Inni są tak chorzy, że nie mogąc zarejestrować swojego otoczenia i po prostu histerycznie się śmieją. Wielu innych nie chce nawet przyznać, że mają problemy.
Bez funduszy i czasu mogę jedynie skierować je do innych agencji i zaoferować tymczasową ulgę, taką jak płaszcz, karton soku lub ciasteczko. Po kilku spotkaniach kobiety zdają sobie sprawę, że oferta pomocy jest ślepą uliczką – Ich frustracja i beznadzieja dorównują mojej. Nie dość, że żyjemy w klimacie, w którym nasz rząd pozbawia nas praw, to jeszcze agencje na miejscu, które mogłyby pomóc, mają coraz mniej środków, aby to zrobić.
W miarę jak budżety pomocy się kurczą, pracownicy humanitarni i zasoby są jeszcze bardziej rozciągnięte, a karę najbardziej odczuwają kobiety, które już cierpią z powodu prześladowań. Społeczność międzynarodowa musi zamiast tego dać nam siłę, abyśmy mogli pomóc milionom afgańskich kobiet, które wciąż żyją w kraju, zachowując odrębność polityki i pomocy humanitarnej. Tutaj, w domu, walczymy o to, by nas usłyszano.
Afgańskie kobiety są odporne i silne w naszej wierze w lepszą przyszłość. Nadal jesteśmy zdecydowane, aby stać wysoko i zająć niewielką przestrzeń, która nam pozostała w naszym kraju. Ciężko wypracowane osiągnięcia kobiet przed nami były wynikiem tej wiary. Jesteśmy gotowe stanąć w jej obronie raz jeszcze.
-
Autorka pracuje dla organizacji humanitarnych w Afganistanie od czasów sprzed przejęcia władzy przez Talibów, wspierając i słuchając doświadczeń tysięcy innych kobiet z Afganistanu. Pozostaje anonimowa ze względu na swoje bezpieczeństwo
-
Czy masz opinię na temat kwestii poruszonych w tym artykule? Jeśli chcesz przesłać odpowiedź do 300 słów e-mailem, aby została ona rozpatrzona pod kątem publikacji w naszej sekcji listów, kliknij tutaj.
Jak opowiedziała Elysii Taylor-Hearn